AED-blog

Brussel -  In het centrum van Brussel is beroering ontstaan toen agenten een man die zelfmoord had gepleegd door ophanging, gewoon lieten hangen.

Het slachtoffer werd vrijdag niet losgemaakt omdat de agenten ter plaatse ‘niet zijn opgeleid om hartmassage toe te passen’, schrijft La Dernière Heure vandaag. Binnen zes minuten na de melding waren ze ter plaatse bij het metrostation maar pas minuten daarna maakte een spoedarts de man los. De man was toen pas net overleden. Oooggetuigen waren woedend op de agenten.

Landelijk reanimatie oproepnetwerk

In juni is een beleidskader afgerond, waarin omschreven staat hoe een landelijk reanimatie oproepnetwerk gerealiseerd kan worden. Een belangrijke stap om van heel Nederland een goed werkende 6 minuten zone te maken.

Samenwerkingsproces

Het kader is gezamenlijk met organisaties voor vrijwilligers, ambulance, onderzoekers, de Reanimatieraad en Hartstichting opgesteld. In totaal 17 partijen. Bijna een jaar hebben zij in vier werkgroepen gewerkt aan het beschrijven van
het RON. Daarbij heeft ook een werkconferentie meegeholpen aan het eindresultaat: Een consensus tussen alle partijen en een duidelijke richting voor de toekomst.

Reanimatie oproepnetwerk (RON)

Met een landelijk RON worden bij een reanimatie via de meldkamer vrijwilligers opgeroepen om snel te helpen reanimeren en een AED te halen. Nu gebeurd dit al op veel plekken door goede lokale initiatieven, maar dit netwerk
is nog niet dekkend voor heel Nederland. Een landelijk werkend netwerk is nodig om de overlevingskans bij een hartstilstand te optimaliseren. De minister wil de ontwikkeling van dit netwerk ondersteunen. En heeft daarom opdracht gegeven een beleidskader te schrijven voor een goed landelijk afgestemd systeem.

Hoe werkt een RON?

Een reanimatieoproepnetwerk bestaat uit drie componenten:

• Mensen (opgeleide vrijwilligers / burgerhulpverleners)
• Een oproepsysteem (technische voorziening)
• AED’s (Automatische Externe Defibrillatoren)

Bij een melding van een hartstilstand bij 112, worden de ambulances door de centralist van de meldkamer uitgezonden. Gelijktijdig activeert de centralist het reanimatieoproepsysteem. De vrijwilliger in de directe omgeving van het
slachtoffer worden per sms opgeroepen om naar het slachtoffer te gaan, resp. naar de dichtstbijzijnde, bij het netwerk aangemelde AED. De vrijwilliger die het eerst bij het slachtoffer komt begint met reanimeren. Na aankomst van de
vrijwilliger met de AED wordt deze toegepast. Na aankomst van de ambulances wordt het reanimeren door het ambulancepersoneel overgenomen en wordt het slachtoffer voor verdere behandeling naar het ziekenhuis vervoerd.

Een landelijk werkend netwerk is nodig om de overlevingskans bij een hartstilstand te optimaliseren. De minister wil de ontwikkeling van dit netwerk ondersteunen.

Meer informatie op: www.reanimatieoproepnetwerk.nl

De Britse Joy Tomkins wil de dingen duidelijk stellen. Als zij ooit zwaar ziek wordt, wil ze niet gereanimeerd of kunstmatig in leven gehouden worden.
De 81-jarige vrouw heeft deze wens kracht bijgezet door een tatoeage met de tekst ‘do not resuscitate’ (niet meer tot leven brengen) te laten zetten. Om er zeker van te zijn dat niemand deze boodschap over het hoofd ziet, heeft ze op haar rug een pijltje en de letter ‘P.T.O’ – Please Turn Over (zie ommezijde) – laten aanbrengen.

Mooie jaren
Hoewel Joy naar eigen zeggen blij is dat ze elke dag weer levend wakker wordt, heeft ze er helemaal geen probleem mee indien ze de geest geeft. ‘Ik heb tachtig mooie jaren gehad. Als mijn tijd gekomen is, moet niemand mij beletten om te gaan’, zegt de grootmoeder uit Norfolk. Ze nam het besluit voor de merkwaardige tatoeages al dertig jaar geleden. In 1981 overleed haar man aan het syndroom van Conn nadat hij zeven jaar voor zijn leven had gevochten. ‘Mijn schoonmoeder werd 106. Ik ben er echter van overtuigd dat ze beter af geweest zou zijn indien ze de laatste zes jaar van haar leven niet had moeten doorworstelen’, aldus Joy. ‘Met mijn tatoeages wil ik dezelfde lijdensweg voorkomen’.
Joy, een diabetespatiënte, wordt in haar beslissing gesteund door haar twee kinderen en zes kleinkinderen.

Bron: AD.nl

Als omstanders beginnen met reanimeren, maakt het voor de overleving van de patiënt niet uit of zij wel of niet beademen. Ook de neurologische uitkomst wordt er niet beter op. Dit blijkt uit twee onderzoeken die in The New England Journal of Medicine verschenen. 

In beide onderzoeken werden de omstanders die om een ambulance verzochten wegens een hartstilstand bij een persoon, in twee groepen ingedeeld. De helft kreeg de instructie om zolang de ambulance nog niet was gearriveerd, alleen borstcompressies toe te dienen. De andere helft moest daarbij ook beademen. Leif Svensson c.s. vergeleken vervolgens tussen beide groepen de overleving na 30 dagen. Thomas Rea c.s. keken naar het percentage patiënten dat het ziekenhuis levend verliet en naar de neurologische uitkomst. In alle gevallen was er geen significant verschil. In de studie van Rea c.s. was er wel sprake van een trend waarbij alleen compressie voordelig lijkt als er sprake was van een cardiale oorzaak van de hartstilstand. En andersom: bij een niet-cardiale oorzaak leek er voordeel als er wél werd beademend.

In een begeleidend commentaar wijst Myron Weisfeldt ook op die trends. Dat zou volgens hem verder moeten worden uitgezocht. Ook zou hij willen weten hoe het zit met ambulancepersoneel: maakt het bij hen wél uit of ze niet of wel beademen.

Maar ook hij is het eens met de Svensson c.s. en Rea c.s., die zeggen dat kan worden overwogen om leken alleen borstcompressies te laten doen. De combinatie van mond-op-mond-beademing én hartmassage is immers moeilijker aan te leren en uit te voeren. Toch vindt Weisfeldt het belangrijk dat ook leken leren beademen, omdat dat van cruciaal belang kan zijn als de ademhaling de oorzaak van de ellende is. Vooral bij kinderen is dat vaak het geval.

Bron: Medisch Contact

Oorspronkelijke bronnen: N Engl J Med 2010; 363: 423-33: CPR with Chest Compression Alone or with Rescue Breathing
en 434-42: Compression-Only CPR or Standard CPR in Out-of-Hospital Cardiac Arrest
en 481-3: In CPR, Less May Be Better

Deze maand is het 50 jaar geleden dat Kouwenhoven, Knickerbocker en Jude in The Journal of the American Medical Association de techniek van de uitwendige hartmassage voor toepassing bij circulatiestilstand beschreven. In de media is hier weinig aandacht voor geweest, maar het vormde een belangrijke gebeurtenis in de gezondheidszorg!

Het bestuur van de Nederlandse Reanimatieraad heeft besloten het 8e Nationaal Reanimatie Congres te vervroegen naar woensdag 19 januari 2011. Op 18 oktober 2010 publiceert de ERC haar nieuwe “guidelines on Resuscitation”. De NRR wil zo snel mogelijk daarna met de Nederlandse richtlijnen komen. Inmiddels is meer duidelijk geworden over het beschikbaar komen van de richtlijnen. Dit maakt het voor de NRR mogelijk het congres, tevens de dag waarop de NRR richtlijnen gepubliceerd zullen worden, te vervroegen naar 19 januari 2011. Meer informatie volgt binnenkort op de website van de Nederlandse Reanimatieraad.

Onlangs is gebleken dat er onduidelijkheid is over de juiste wijze van aanleren van de AED-vaardigheden aan leken, en dan met name de vaardigheden aan het begin van de hulpverlening. Dit wordt veroorzaakt doordat er AEDs op de markt zijn die veel instructie geven direct na het aanzetten, waardoor de beleving kan ontstaan dat het wel erg lang duurt voor de elektroden worden geplakt. 

Om aan deze onduidelijkheid een eind te maken, heeft de Wetenschappelijke Raad van de Nederlandse Reanimatieraad (NRR) de volgende aanwijzingen voor AED-instructie opgesteld:

• Uitgangspunt voor het onderwijs is dat het zo eenvoudig en consistent mogelijk wordt aangeboden.
• Voor de AED geldt een handelingsvolgorde van drie opeenvolgende stappen:

1. Stel vast of de AED nodig is (aanspreken en schudden)
2. Zet de AED aan (druk op AAN-knop, of open AED)
3. Doe wat de AED zegt

Dit betekent bijvoorbeeld dat de instructeur de elektroden pas aansluit nadat dit door de voice prompt van de AED is benoemd.

Indien aan het eind van de volledige training blijkt dat de cursisten de vaardigheden goed beheersen en geautomatiseerd kunnen uitvoeren, kan cursisten verteld worden dat het ze vrij staat om voor de voice prompt uitwerken indien ze zeker weten wat ze moeten doen.

De Wetenschappelijke Raad vertrouwt er op dat hiermee een einde is gekomen aan eerder genoemde onduidelijkheid en dat door het uniforme onderwijs van bekwame instructeurs de kwaliteit van het reanimatieonderwijs verder zal verbeteren.