AED-blog

Alle ziekenhuizen worstelen ermee: patiënten die bij een hartstilstand géén reanimatie wensen, worden niet altijd direct herkend op het moment dat het erop aankomt. Bij de geringste twijfel over hun wens, worden zij tóch gereanimeerd. Op zoek naar een sluitende oplossing hiervoor, experimenteert het Albert Schweitzer ziekenhuis van 15 februari tot 15 mei op twee afdelingen met een polsbandjessysteem. Patiënten met een rood polsbandje willen geen reanimatie. “We dachten eerder dat zo’n systeem erg gevoelig zou liggen, maar het tegendeel zou wel eens waar kunnen zijn”, zegt Sandra Schoenmakers, secretaris van de begeleidende werkgroep.

De huidige werkwijze is dat een niet-reanimeerverzoek na een gesprek met de arts wordt vastgelegd op een formulier. Dat komt zowel in het medisch als in het verpleegkundig dossier. Dit systeem kent echter zwakke plekken, schetst Schoenmakers. “Om te beginnen wordt niet bij iedereen besproken wat de wensen zijn over reanimeren. Dat gebeurt doorgaans alleen bij erg zieke of oudere patiënten, of wanneer iemand er zelf op aandringt. Daarnaast kan het zo zijn dat de wens van de patiënt tijdens de opname verandert en dat deze wijziging niet in alle dossiers tegelijk kan worden bijgewerkt. Wat ook wel eens gebeurt, is dat op het moment van een crisis het dossier niet onmiddellijk voorhanden is, omdat het net wordt bijgewerkt. Als er maar de geringste twijfel bestaat over de wens van de patiënt, wordt altijd gereanimeerd, tenzij de arts van mening is dat dit medisch zinloos handelen betekent.”

Hartstichting pal achter 6 minutencampagne

De Nederlandse Hartstichting staat pal achter vorm en inhoud van de 6 minutencampagne die als doel heeft te bereiken dat meer mensen een hartstilstand buiten het ziekenhuis overleven. Dit laat zij weten naar aanleiding van de uitzending van Zembla ‘Niet reanimeren a.u.b.’ die afgelopen vrijdag is uitgezonden op Nederland 2. Uit de uitzending komt het beeld naar voren dat de Hartstichting een te rooskleurige voorstelling geeft van reanimeren en dat de ethische discussie over reanimatie ontbreekt. De Hartstichting is van mening dat Zembla de 6 minutencampagne te kort doet. “Ik durf ronduit te stellen dat de campagne, die in 2007 is begonnen, een groot succes is. Veel mensen hebben de afgelopen jaren een reanimatie- en AED-cursus gevolgd en de resultaten mogen er zijn: jaarlijks worden ruim 1000 mensen, dat zijn gemiddeld 3 mensen per dag, met een acute hartstilstand gered. Dat is een verdubbeling ten opzichte van vijf jaar geleden”, aldus directeur Hans Stam, van de Hartstichting.

De Hartstichting gaat door met de 6 minutencampagne, waarvoor in de samenleving een breed draagvlak bestaat. Onder meer de Nederlandse Vereniging voor Cardiologie, het Rode Kruis, Oranje Kruis, Nederlandse Reanimatie Raad en de
Hart & Vaatgroep hebben aangegeven onverkort achter de campagne van de Hartstichting te staan.

Ethische dilemma’s

De Hartstichting is zich ten volle bewust van de (ethische) dilemma’s rond het thema reanimeren en heeft die bij de lancering van de campagne en andere gelegenheden ook zelf ter discussie gesteld. De Hartstichting juicht toe dat Zembla aandacht aan het onderwerp reanimeren besteedt. Helaas zijn in het programma een aantal zaken door elkaar gehaald.

De Hartstichting richt zich met de 6 minutencampagne op gewone burgers die thuis, op straat, in de winkel en op het sportveld kunnen reanimeren. De campagne richt zich niet op reanimeren in de zorgcentra (ziekenhuizen, verpleeghuizen en ambulances), waar het meestal gaat om oudere patiënten die al ziek zijn. Als ambulancehulpverleners, artsen en andere zorgverleners zich onder druk voelen gezet door de campagne, dan betreurt de Hartstichting dat.

Stam: “Ik neem de uitzending van Zembla serieus en bekijk of we daar lessen uit kunnen trekken. Daartoe zal ik contact opnemen met de zorgprofessionals die in de uitzending aan het woord komen. De Hartstichting heeft volop meegedaan aan de discussie over (ethische) dilemma’s rond reanimeren en blijft dat doen.”

Wij ontvingen zojuist het volgende bericht vanuit de Hartstichting:

“Met deze mail wil ik u informeren over een uitzending van het televisieprogramma Zembla. Die staat vrijdag 23 september in het teken van nut en noodzaak van reanimeren. De titel van de uitzending is ‘Niet reanimeren a.u.b’ (Nederland 2, 21.20 uur). Naast zorgverleners komt ook een medewerker van de Hartstichting aan het woord. De Hartstichting heeft de documentaire vooraf helaas niet mogen zien.

Na een gesprek met Zembla hebben wij de indruk dat er vraagtekens worden geplaatst bij de inspanningen van de Hartstichting om het redden van mensenlevens op straat door reanimatie te bevorderen middels de 6 minuten campagne. Het leek mij verstandig u vooraf te informeren over de uitzending, gezien uw relatie met de Hartstichting en uw betrokkenheid bij het onderwerp.

Na afloop van de uitzending zullen wij reageren door middel van een persbericht. Dit sturen wij u na afloop van de uitzending toe.”

Uiteraard houden wij u op het AED-blog op de hoogte van de ontwikkelingen rondom deze uitzending!

De Britse Joy Tomkins wil de dingen duidelijk stellen. Als zij ooit zwaar ziek wordt, wil ze niet gereanimeerd of kunstmatig in leven gehouden worden.
De 81-jarige vrouw heeft deze wens kracht bijgezet door een tatoeage met de tekst ‘do not resuscitate’ (niet meer tot leven brengen) te laten zetten. Om er zeker van te zijn dat niemand deze boodschap over het hoofd ziet, heeft ze op haar rug een pijltje en de letter ‘P.T.O’ – Please Turn Over (zie ommezijde) – laten aanbrengen.

Mooie jaren
Hoewel Joy naar eigen zeggen blij is dat ze elke dag weer levend wakker wordt, heeft ze er helemaal geen probleem mee indien ze de geest geeft. ‘Ik heb tachtig mooie jaren gehad. Als mijn tijd gekomen is, moet niemand mij beletten om te gaan’, zegt de grootmoeder uit Norfolk. Ze nam het besluit voor de merkwaardige tatoeages al dertig jaar geleden. In 1981 overleed haar man aan het syndroom van Conn nadat hij zeven jaar voor zijn leven had gevochten. ‘Mijn schoonmoeder werd 106. Ik ben er echter van overtuigd dat ze beter af geweest zou zijn indien ze de laatste zes jaar van haar leven niet had moeten doorworstelen’, aldus Joy. ‘Met mijn tatoeages wil ik dezelfde lijdensweg voorkomen’.
Joy, een diabetespatiënte, wordt in haar beslissing gesteund door haar twee kinderen en zes kleinkinderen.

Bron: AD.nl

De niet-reanimerenpenning heeft dezelfde juridische status als een wilsverklaring schrijft Minister Klink aan de Tweede Kamer.

De penning wordt uitgegeven door de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE). Op deze penning staat de tekst ‘Ik verbied iedereen, onder alle omstandigheden elke vorm van reanimatie toe te passen’, en de penning is ook voorzien van naam, geboortedatum, pasfoto en handtekening van de drager ervan.

De nieuwe niet-reanimerenpenning gaf discussie in het veld van de hulpverleners over de praktische toepasbaarheid en de juridische status ervan. Zo konden Stichting Ambulancezorg Nederland (AZN), de Vereniging van Verpleegkundigen en Verzorgenden Nederland Ambulancezorg (V&VN) en de Vereniging van Medisch Managers Ambulancezorg (NVMMA) zich niet verenigen met de richtlijn van de Nederlandse Reanimatie Raad (NRR) ‘Starten, niet starten en stoppen van de reanimatie’ van oktober 2008. Hierin is aangegeven dat, hoewel de rechtsgeldigheid van de niet-reanimerenpenning (nog) niet bij de rechter is getoetst, bekendheid met de wens van een slachtoffer niet gereanimeerd te willen worden, door het aantreffen van een rechtsgeldige niet-reanimatieverklaring of niet-reanimerenpenning op of bij het slachtoffer, invloed zal moeten hebben op het handelen van de professionele hulpverlener.

Minister Klink schrijft dat de juridische status van de niet-reanimerenpenning identiek is aan die van een wilsverklaring op papier en dan ook direct impliceert dat de rechtspositie van zowel de drager als van de hulpverlener die met een dergelijke verklaring geconfronteerd wordt, in beide verschijningsvormen gelijk is.

Wel vindt de Minister belangrijk dat de persoon die besluit tot het opstellen/aanvragen en bij zich dragen van een niet-reanimerenpenning of een verklaring in een andere verschijningsvorm, die beslissing
weloverwogen neemt en zich vooraf vergewist van de te verwachten gevolgen en risico’s. Bij voorkeur overlegt hij hierover met zijn (huis)arts, maar te allen tijde blijft de persoon zélf verantwoordelijk voor zijn besluit.

Bron: HuisartsVandaag.nl